گاه نوشته ها

آیا صبحی شده که بیدار شوید و فکر کنید که چه غلطی می کنید؟ آیا شده در میانه یک کار به این فکر کنید که چرا اینقدر تا خرخره در میان یک تار گرفتار آمده اید؟ از سو کشیده می شوید و رانده می شوید. رو به آسمان نیم نگاهی می کنید، به درون می خزید و می بینید که خودتان تار تنیده و در آن گرفتار آمده اید؛ که اندوه فزونی یابد.

به گواه تاریخ آخرین نوشته منتشر شده ام، دو سال اندی بوده که ننوشته ام. البته نوشته ام اما منتشر نکرده ام. گاهی ننوشتن نشان از گرفتاری است و گاه بر ناگرفتاری.
این مدت نه بر روزگار بودم و نه روزگار بر من. گرچه سخت و خوش در هم آمیخته بود، اما چنان همه چیز در هم تنیده بود که فرصت چشیدن فراهم نبود.
روزی که نوشته”مثلث شوم سپید” رو می نوشتم، روزی بود که هنوز به اوج قله نرسیده بودم.
روزی که “ابهام” رو نوشتم، واقعیت تلخ به مانند یک سایه در کنارم خفته بود و تنها چند هفته بعد خودش رو نمایان کرد. زندگی مثل همین موج های ساحل فجیره، نا آرام بود و سخت. اما در پی هر تلخی، نوید شادی نهفته، هرچند گاه ناپایدار!